Az kelimeyle çok söyleyebilenlere hayran kalıyorum. Benim becerebildiğim bir şey değil bu. Biraz kendimi geliştirmem lazım aslında.

Sanırım yazarlığımın başlarında “kelime kotası” mantığına alıştığım için kısa konuşamıyorum çoğu durumda. Kelime dağarcığım da geniş aslında ama mesela aradığım kelime başta aklıma gelmiyor. O yüzden esasında kelimenin anlamını açıklıyorum, cümlelerim uzuyor. Bir diğer şekli de oldukça, mesela, aslında gibi kelimeleri gereksiz yere kullanmam.

Farazi bir örnek mesela, eğer “elma” kelimesi aklıma gelmiyorsa onu “kırmızılı, yeşilli, sarılı, tatlı veya ekşi etli meyve” diye tanımlamaya duruyorum. Konuşma esnasında fark edilince de “elma mı diyorsun” deniyor bana zaten.

Diğerinin örnekleri de yazının her tarafında. İronik.