Az kelimeyle çok söyleyebilenlere hayranım. Ben yapamıyorum.

Yazarlığımın başında “kelime kotası” mantığına alıştığımdan kısa konuşmayı beceremiyorum. Aradığım kelime başta aklıma gelmiyor, kelimenin anlamını açıklıyorum, cümlelerim uzuyor. Oldukça, mesela gibi kelimeleri gereksizce kullanıyorum.

Mesela “elma” kelimesi aklıma gelmezse “kırmızı, tatlı etli meyve” diye tanımlıyorum. Konuşurken fark ediliyor, “elma mı diyorsun” diyorlar.